Niki – Van logistiek naar zorgheld op Bosgaard

“Als ik de sprong in de diepe durf te maken, durf jij het ook.”

Sommige keuzes maak je omdat het leven je die kant op duwt. Andere omdat je eindelijk voelt dat je er klaar voor bent. Voor Niki (40) gold allebei. Na jaren in de logistiek met soms weken van vijftig uur voelde ze steeds duidelijker dat dit het niet meer voor haar was. Het werk voelde als routine, de druk bleef oplopen, en toch bleef ze doorgaan. Tot haar lichaam in 2019 stop zei. “Na mijn burn‑out wist ik: nu moet ik iets doen wat echt bij mij past. Maar ik durfde nog niet. Ik wilde mijn zekerheid niet opgeven, tot ik eindelijk de bevestiging kreeg die ik nodig had.”  “Volgens mij moet jij je passie volgen” zei haar collega. Precies dat duwtje bracht haar naar tanteLouise.

Een Limburgse in Steenbergen

Niki komt oorspronkelijk uit Zuid-Limburg, maar woont al zeventien jaar met liefde in Steenbergen. “Je rijdt door de polder, tussen de dieren, richting Bergen op Zoom. Ik vind dat nog steeds heerlijk.”  In 2026 startte ze met de BBL-opleiding tot Verzorgende IG en sinds die tijd werkt én leert ze op Bosgaard.  “Eigenlijk had ik het tien jaar eerder willen doen maar ik weet ook: toen had ik dit niet aangekund. Ik ben nu sterker, zekerder en veel dichter bij mezelf.”

Verwachtingen versus werkelijkheid

Nu draait ze zelfstandig zorgdiensten. En dan zijn er momenten die je nooit meer vergeet. “Een bewoonster van 92 zei tegen me: ‘Ik wou dat u mijn dochter was.’ Nou toen kon je me oprapen. Dat soort momenten maken alles goed.”

Bosgaard: warm, chaotisch en precies goed

De sfeer op Bosgaard? “Warm. Echt warm.” Niki voelt zich hier volledig op haar plek.  “Iedereen helpt elkaar. Je hoeft maar iets te vragen en er staat al iemand naast je. En het mooiste: ik mag mezelf zijn. Ik hoef me niet anders voor te doen.”  Toen Niki in haar beginperiode even vastliep met een collega, werd er meteen tijd voor haar gemaakt. “Ik kon mijn ei kwijt. En sindsdien weet ik: hier sta je er nooit alleen voor.”

De start op Bosgaard was pittig. Het noro-virus heerste en we hadden een onderbezetting. “Minder leuk, maar wél leerzaam. En ik zag hoe hard iedereen zijn best deed. Dat gaf vertrouwen.” Ze krijgt ruimte om te leren, om fouten te maken én om creatief te zijn.
Zo nam ze op een dag een lege was kar mee naar buiten, vulde hem met sneeuw en liet bewoners binnen sneeuwpopjes maken. “Mensen die normaal weinig praten kwamen los. Ze begonnen verhalen te vertellen over het spelen in de sneeuw vroeger. Het was zó mooi. Ik straalde helemaal.”

Als het even kan, neemt Niki haar hond Pip mee naar de woningen. Pip is beroemd en berucht,” lacht ze. “Op mijn vrije dag kom ik soms weer terug omdat iedereen naar ‘Pip’ vraagt. Dan kan ik met een klein gebaar een groot verschil maken”.

Terug de schoolbanken in: doodeng én fantastisch

“De eerste schooldag was doodeng,” vertelt Niki. “Ik had gezonde spanning. Waar moet ik parkeren? Wie kom ik tegen? Ben ik niet te oud?”. Dat viel allemaal reuze mee! De klas bleek een mix van leeftijden van 19 jaar tot ergens in de 50.  “Je merkt het verschil niet eens. Het voelde meteen als een groep.

Soms vindt ze de schooldagen zwaar. “Van half 9 tot half 6 informatie verwerken, dan merk je dat je meer de jongste bent,” lacht ze. Zodra ze thuiskomt geeft Pip, haar hond, weer energie: “Die zet alles weer even in perspectief.”

Leerdoelen, groei & zelfvertrouwen

Niki legt de lat vaak hoog voor zichzelf. Soms té hoog. “Ik moet leren dat goed genoeg óók goed is. Ik wil liever zijn voor mezelf.” Ze leert elke dag. Hoe je reageert op verschillend gedrag bij bewoners, wanneer je meebeweegt en wanneer je begrenst of hoe je passend communiceert. Soms doet ze het op haar eigen manier: direct, eerlijk en met humor. “Laatst hadden twee bewoners een verbale aanvaring. Ik zei: ‘Heren, geen flauwekul. We doen hier normaal tegen elkaar.’ En het werkte. Dat vind ik zó spannend maar ik groei daarin.”

Ze leert veel van collega’s op de Bosgaard. Ook van jongere collega’s die al vanaf hun 16e in de zorg werken. “Iedereen heeft zijn eigen stijl, maar samen vind je manieren die nóg beter werken.” Haar werkbegeleidster heeft een speciale plek in haar hart. “Die verdient echt een standbeeld.”

Waar Niki trots op is

“Dat ik pas net begonnen ben en nu al zelfstandig zorg lever. Dat ik bewoners een fijne ochtend kan geven. Dat ik meer vertrouw op mezelf en daarbij mezelf durf te zijn op de Bosgaard.”

Een boodschap voor anderen die twijfelen

“Waag de sprong. Als ik het durf, durf jij het ook.” Volgens Niki is het niet het werk of de opleiding die moeilijk is maar de stem in jezelf die twijfelt. “Geloof in jezelf. Want als je dat niet doet, kom je nergens. Dat zou eigenlijk op een T‑shirt moeten staan,” zegt ze lachend.  Haar laatste tip? “Tante heeft meeloopmomenten. Vraag erom! Pas als je het ziet, voel je: dit is het.”