“Het gaat niet om het papiertje dat je hebt, maar om hoe je in het leven staat.”
Natalie Kil van Gaans is 38 jaar en werkt als sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV) bij tanteLouise. Ze is voornamelijk werkzaam in regio Midden 1 en daarnaast betrokken bij het initiatief Van Thuis Uit in Steenbergen. 

Wie met Natalie spreekt, merkt het meteen: dit is iemand die haar werk niet alleen uitvoert, maar echt beleeft. Iemand die kijkt, luistert en vooral probeert te begrijpen wat iemand nodig heeft — zonder vaste kaders, zonder oordeel en vaak juist buiten de gebaande paden.
“Je moet eigenlijk steeds opnieuw blanco een gesprek ingaan. Zonder eigen agenda. Alleen maar kijken: wat vertelt iemand mij vandaag?” 

Een loopbaan die begint met aandacht voor mensen

Natalie is niet via een rechte lijn in het vak van SPV terechtgekomen. Haar loopbaan is er één van nieuwsgierigheid, kansen pakken en steeds opnieuw kiezen voor wat haar raakt in het contact met mensen.
Ze begon in de ouderenzorg, waar ze als bijbaan maaltijden in ’t Ketrientje rondbracht. Wat klein begon, groeide uit tot een carrière in de zorg. “Dat was eigenlijk het begin. Gewoon bij mensen over de vloer komen. Even contact maken. Dat vond ik toen al mooi.” Na haar opleiding hbo-verpleegkunde werkte ze tien jaar in Hospice de Markies. Daar groeide haar liefde voor palliatieve zorg — zorg waarin nabijheid, rust en aandacht centraal staan. “Het was intens, maar ook heel puur. Je bent er echt voor iemand in de laatste fase van het leven. Daar heb ik geleerd wat écht aanwezig zijn betekent.”
Op 21-jarige leeftijd begon ze al in het hospice, iets wat destijds niet vanzelfsprekend was.  “Mensen vonden dat jong. Maar ik dacht juist: waarom zou leeftijd bepalen of je dit werk kunt doen? Het gaat om wie je bent.” 

Van vertrouwd werk naar een nieuwe uitdaging

Na tien jaar hospicezorg voelde Natalie dat het tijd was om verder te kijken. Niet omdat ze haar werk niet meer mooi vond, maar omdat ze zichzelf opnieuw wilde uitdagen.
“Ik merkte dat dingen normaal gingen voelen die eigenlijk helemaal niet normaal zijn. Dan moet je jezelf weer opnieuw gaan prikkelen.”
Die zoektocht bracht haar richting de psychiatrie: een doelgroep waar ze binnen het hospice ook regelmatig mee werkte en die haar aandacht trok. De passie voor deze doelgroep groeide en kort daarna zag ze de vacature voor HBO-Verpleegkundige in de vakgroep SPV. Hierbij werk je eerst een jaar als behandelaar binnen de vakgroep voordat je met de opleiding kunt beginnen. Voor deze functie werd ze aangenomen. Vervolgens begon ze aan de SPV-opleiding. “Dat was best spannend. Maar ik dacht ook: als ik het spannend vind, dan moet ik het misschien juist doen.” Wat haar hielp, was de ruimte om te leren in de praktijk.
“In het eerste jaar krijg je echt de kans om te ontdekken: waar ben ik eigenlijk nog niet in thuis? Dat maakt het heel leerzaam.” 

Een brede en complexe doelgroep

Het werk van Natalie speelt zich af op het snijvlak van ouderenzorg, psychiatrie en somatiek. Ze werkt met een brede en vaak complexe doelgroep: ouderen met gedragsproblematiek, mensen met dementie, Korsakov, NAH en cliënten binnen de geriatrie en gerontopsychiatrie. “Het zijn mensen met een heel leven achter zich. Met verhalen, ervaringen, soms trauma’s. Dat maakt het werk zo interessant.” Ze benadrukt dat het nooit om één probleem gaat, maar altijd om het geheel en het systeem rondom de cliënt. “Je kijkt niet naar één diagnose. Je kijkt naar de mens daarachter. Altijd.” 

Samen sta je sterker

Hoewel SPV’en vaak zelfstandig bij cliënten werken, is samenwerking essentieel. Binnen het team wordt veel multidisciplinair gewerkt met onder andere psychologen, GZ-psychologen, muziektherapeuten en ergotherapeuten. “Je staat misschien alleen bij iemand thuis, maar je doet het nooit alleen.” Ook onder collega-SPV’en is er contact, al zijn die niet altijd fysiek dichtbij. “We zoeken elkaar op als het nodig is. Even bellen, even sparren. Dat houdt je scherp.” 

Nieuwe collega’s laten groeien

Begeleiden van nieuwe collega’s is iets waar Natalie zichtbaar energie van krijgt. Nieuwe medewerkers worden gekoppeld aan een vaste begeleider en krijgen de tijd om te groeien in hun rol. “In het begin loop je met iedereen mee. Je leert het team kennen, de manier van werken, de sfeer.” Daarna volgt intensieve begeleiding in de praktijk. “Je doet het stap voor stap. En pas als iemand er klaar voor is, ga je verder.” Ze vindt het belangrijk dat nieuwe collega’s zich veilig voelen om te leren. “Fouten maken mag. Sterker nog: dat hoort erbij. Zonder schuren geen glans.”