Tantes aan het woord

Lindsay – Verzorgende IG profiel 2 op Hoogerwaard

“Lichtpuntjes creëren, daar word ik dolgelukkig van.”

 Lindsay is 42 jaar, moeder van zes kinderen en sinds kort weer terug bij tanteLouise. Terug in de zorg. Terug op haar plek. Want hoewel ze een tijdje iets anders deed, bleef de zorg trekken.

“Ik ben een tijdje gastouder geweest nadat ik uit de zorg was gegaan, ook bij tanteLouise. Maar dat gastouder zijn, dat was eigenlijk helemaal niks voor mij. Ik miste heel erg de zorg.”

Via een vriendin die op Hoogerwaard werkt, kwam Lindsay opnieuw in contact met tanteLouise. Dat ging razendsnel. “Ik vroeg of er nog vacatures waren en tien minuten later had ik al contact met mijn huidige teamleider om in gesprek te gaan over weer terug de zorg in gaan.”

En zo begon Lindsay op woning 6, 7 en 8 van Hoogerwaard. PG-woningen. Precies de plek waar haar hart ligt.

Liefde voor PG

Lindsay hoeft niet lang na te denken over wat haar aanspreekt in het werken met bewoners met dementie.

“Ik heb echt liefde voor PG. Dat is de doelgroep die echt in mijn hart ligt.”

Die liefde komt niet uit de lucht vallen. Lindsay volgde de GVP-opleiding, omdat ze zich verder wilde verdiepen in dementie en in de belevingswereld van bewoners. Niet alleen kijken naar gedrag, maar proberen te begrijpen waar dat gedrag vandaan komt. Wat iemand beleeft. Wat iemand nodig heeft. En vooral: wie iemand vroeger was.

“Ik vind het supergaaf om me verder te verdiepen in de wereld van dementie. Ik wil meer terug naar de beleving: hoe mensen dingen beleven.”

Juist daarom wilde Lindsay ook weer verder als verzorgende IG profiel 2. In die rol krijgt ze meer ruimte om mee te kijken naar zorgplannen, risicozorg en wat bewoners specifiek nodig hebben. Ook mag ze collega’s meenemen, signaleren wat anders kan en een stukje verantwoordelijkheid pakken in hoe de dag verloopt.

“Je kijkt echt naar de zorgplannen. Zijn die in orde? Wat heeft een bewoner specifiek nodig? Zie ik dingen die anders kunnen? Dan mag ik daar ook collega’s op aansturen.”

Toch ziet Lindsay zichzelf niet boven het team staan. Integendeel. “Op de werkvloer ben je gewoon allemaal gelijk.” Alleen komt er in profiel 2 net wat meer verantwoordelijkheid bij. En laat dat nou precies iets zijn waar ze energie van krijgt.

Werken vanuit je hart

Wat Lindsay vooral belangrijk vindt? Dat je werkt vanuit je hart. Niet omdat alles altijd makkelijk is. Niet omdat er nooit werkdruk is. Maar omdat de bewoner uiteindelijk voelt of jij er echt bent.

Voor Lindsay betekent werken vanuit haar hart dat ze écht kijkt naar de persoon achter de dementie.

“Dementie neemt heel veel af van iemand. Het begrip van dagelijkse dingen, de grip op tijd, zelfstandigheid en soms ook een deel van wie iemand is geweest. Ik vind het zo belangrijk om te kijken: hoe kan ik die laatste fase draaglijk en liefdevol maken en lichtpuntjes creëren?”

Daar zit voor haar de kern van het werk.

“Dat vind ik het mooiste wat er is. Daar word ik dolgelukkig van.”

Terug naar herkenning

Als Lindsay iets zou mogen veranderen, dan zou ze bewoners nog meer herkenning willen geven in hun woonomgeving. Zeker op een moderne locatie als Hoogerwaard, waar gangen en ruimtes soms veel op elkaar lijken.

“Ik zou willen dat er op een woning echt gekeken wordt: hoe waren deze mensen vroeger? Hoe kunnen we dit huis herkenbaar voor hen maken?”

Voor Lindsay zit dat niet in grote, ingewikkelde plannen. Soms juist in kleine dingen. Een oude radio. Een platenspeler. Herkenbare hoekjes. Een foto van vroeger. Een voordeursticker die lijkt op de deur van het huis waar iemand jarenlang heeft gewoond. Of zelfs een bushalte voor bewoners die in hun beleving onderweg zijn.

“Je moet hun gedachten gaan prikkelen. Iets herkenbaars geven.”

Ze zag eerder al hoe waardevol dat kan zijn. Op een andere locatie maakte Lindsay ooit portretfoto’s van bewoners in jaren 60-stijl. Met kleding, accessoires en sfeer van vroeger. De reacties waren bijzonder.

“De bewoners genoten van dat moment. En sommige mantelzorgers zeiden: ‘Ik zie eigenlijk weer mijn vader zoals hij vroeger was.’ Dat was echt zo gaaf.”

Voor Lindsay raakt dit direct aan de kwaliteit van leven. Een herkenbare omgeving kan bewoners rust geven, herinneringen oproepen en het wonen draaglijker maken.

“Als bewoners nog een beetje herkenning hebben, maakt dat het wonen veel draaglijker.”

Een team in ontwikkeling

Lindsay werkt sinds 1 april op woning 6, 7 en 8. Ze is dus nog relatief nieuw, maar voelt zich al welkom.

“Ik ben heel warm ontvangen.”

Tegelijk is ze eerlijk: het team is nog in ontwikkeling. Er komen nieuwe collega’s bij en er moet samen verder gebouwd worden aan een stabiel team. Maar juist daarin ziet Lindsay veel moois ontstaan.

“Ik heb het gevoel dat er nog heel veel moois in het verschiet ligt als er een goed vast team gaat ontstaan.”

Voor nieuwe collega’s heeft ze dan ook een duidelijke boodschap. Je hoeft niet alles al te kunnen. Je moet vooral met de juiste instelling komen.

“Als je erin gaat met de instelling: ik ga vanuit mijn hart werken en ik doe iets voor de bewoners, dan kom je al heel ver.”

Volgens Lindsay zijn woning 6, 7 en 8 plekken met leuke bewoners, mooie casussen en net wat extra uitdaging. Geen dag is hetzelfde. Iedere bewoner heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen behoeften en zijn eigen manier van contact maken.

“Ieder mens heeft zijn eigen unieke dingetjes.”

En juist dat maakt het werk voor Lindsay waardevol.

Lichtpuntjes maken

Lindsay is terug in de zorg omdat ze voelde dat ze daar hoorde. Op Hoogerwaard vond ze opnieuw een plek waar ze haar liefde voor PG-zorg kwijt kan. Waar ze kan groeien in haar rol als verzorgende IG profiel 2. En waar ze, samen met collega’s, kan bouwen aan een fijne woonplek voor bewoners.

Want uiteindelijk draait het voor haar daar om: bewoners met dementie een mooie, liefdevolle laatste fase geven. Met herkenning. Met aandacht. Met warmte. En met kleine lichtpuntjes op gewone dagen.

“Ik zit zeker op mijn plek.”