Midden in het leven

Als planner zit Jasper niet ergens achteraf in locatie Hoogerwaard in Hoogerheide. Integendeel. Hij zit er middenin. Tussen de collega’s. Tussen de bewoners.

“Dat vind ik misschien wel het leukste. Je ziet dezelfde mensen elke dag. Bewoners die even binnenlopen. Collega’s die langskomen. Laatst had de overbuurman weer ruzie met z’n televisie, dan help ik hem even” vertelt hij met een glimlach. “Er gebeurt altijd wel iets. En er wordt ook veel gelachen. Je wordt er vanzelf in meegenomen.” En juist die menselijke kant, daar draait het voor hem om. “Het zijn de kleine dingen. Collega’s die elkaar helpen. Mensen die voor elkaar klaarstaan. Dat zie je echt overal. Dat maakt werken in de ouderenzorg mooi.”

Leren door te vragen

Zonder werkervaring in de ouderenzorg moest Jasper in het begin flink schakelen. “Ik stel veel ‘waarom’-vragen. Soms moet iemand me echt uitleggen hoe een dienst eruitziet en al die codes. Maar dat helpt me wel om beter te plannen.”

Zijn eerste ervaring op een afdeling vergeet hij niet snel. “Ik liep mee met een collega en stelde honderden vragen. Over een somatische bewoner, de zorg, de systemen, over alles eigenlijk. Zij had zóveel geduld met me. Echt engelengeduld. En de bewoners trouwens ook.”

De puzzel die niet altijd past

Plannen in de zorg is topsport. Zeker nu. “Je hebt bijna standaard te weinig mensen om in te kunnen plannen. Dat zie je overal, maar in de zorg nog meer. Je bent continu aan het puzzelen. En die puzzel… die past niet altijd.” Dat levert soms spanning op: “Mensen zijn niet altijd blij. Dat hoort erbij. Daar loopt iedere planner tegenaan. Maar collega’s snappen het meestal wel. Ze weten hoe de situatie is.” En toch: “Als je een hele dag ‘nee’ moet verkopen, dan zijn juist die kleine, sociale momenten wat je op de been houdt.”

Plannen is een vak apart

Wat veel mensen niet weten: plannen is echt een vak. “Je hebt in de zorg te maken met een groot rooster, veel woningen en teamleiders die allemaal voor hun eigen afdeling staan. Je moet overzicht houden over het geheel. Als je de logica snapt en analytisch bent, kun je opschalen van 20 naar 150 mensen. Maar makkelijk is het niet.” En dan is er de ergernis over het planbord. Hij grijnst: “Elke maandagochtend anderhalf uur bij een whiteboard. Handmatig. Dat vind ik echt verschrikkelijk. Hopelijk verandert dat snel.”

Werken aan de toekomst

Ondanks de uitdagingen ziet Jasper vooral kansen. “Er gebeurt al heel veel in de ouderenzorg. Denk aan domotica, capaciteitsmanagement, manieren om het werk lichter te maken. TanteLouise kijkt echt vooruit.”

Zelf heeft hij ook een duidelijk doel: “Ik wil rust brengen in de roosters. Dat is zó belangrijk. Voor de werk-privébalans van collega’s, maar ook voor hun inkomen. Het moet gewoon kloppen.”

Een volgende stap omhoog? Die hoeft voor hem niet. “Ik vind het operationele juist leuk. Gewoon midden in de praktijk.’’

Geluk boven alles

De keuze voor een baan in de ouderenzorg was heel bewust. Ik heb van dichtbij gezien hoe er voor mijn moeder in haar laatste maanden werd gezorgd in het verpleeghuis. Dat gecombineerd met de behoefte dichter bij huis te gaan werken zorgt dat ik nu bij tanteLouise werk.

“Ik wilde toen ik jonger was eigenlijk gaan varen. Eenmaal daar op gesprek vroegen ze me in de vaart of ik niet liever op kantoor wilde plannen en zodoende rolde dit werk op mijn pad. Iets heel anders dan ik eigenlijk had gedacht dat ik zou gaan doen. Hij denkt even na. “Je wordt er niet rijk van. Maar wel gelukkig. Dat is echt zo.”

Even de wereld uit

En als het even druk is? “Dan zet ik muziek op. Metal, hardcore… lekker voorspelbaar. Een soort white noise. Mijn buurman houdt van klassieke muziek, dus wel even oortjes in,” zegt hij lachend. “Werkt perfect voor de focus en een goede planning.”