Tantes aan het woord
Dirk-Jan
Interview: Dirk-Jan “Eerst rustig ademhalen en contact maken. Met stress binnenkomen werkt niet. Pas wanneer je echt contact hebt, kun je verder.”
Dirk-Jan Middelbeek neemt afscheid van TanteLouise
Na een lange loopbaan in de ouderenzorg neemt Dirk-Jan Middelbeek afscheid van tanteLouise. Hij zag de organisatie groeien, werkte op verschillende locaties en maakte van dichtbij mee hoe het vak van specialist ouderengeneeskunde veranderde. Wat al die jaren hetzelfde bleef? Zijn liefde voor het contact met bewoners, familieleden en collega’s.
“Ik heb mijn werk altijd met veel plezier en tevredenheid gedaan,” vertelt Dirk-Jan. “Maar op een gegeven moment moet je er ook een punt achter zetten. Dan mag de volgende generatie het overnemen.”
Even voorstellen
“Ik ben Dirk-Jan Middelbeek, 66 jaar en medio oktober word ik 67. Ik werk als specialist ouderengeneeskunde bij tanteLouise. Mijn collega’s en ik werken organisatiebreed, maar meestal hebben we vaste locaties, woningen of afdelingen waarvoor we het eerste aanspreekpunt zijn.
In de afgelopen tien tot vijftien jaar werkte ik vooral in Steenbergen. Eerst vanuit de oude Lindenburgh, daarna vanuit de tijdelijke locatie en uiteindelijk vanuit Hof van Nassau. Daarnaast was ik betrokken bij een kleinschalig particulier zorghuis en bij verschillende huisartsenpraktijken in de regio.”
Wat doet een specialist ouderengeneeskunde voor mensen die nog thuis wonen?
“Binnen de eerste lijn werken we samen met huisartsen, casemanagers dementie en geriatrisch consulenten. Wanneer de situatie van een oudere complexer wordt, kunnen wij onze expertise toevoegen. Dat gaat vaak niet alleen over een medische vraag. Er kunnen ook psychische, sociale en praktische problemen spelen.
We brengen de situatie in kaart, bezoeken mensen thuis en geven advies aan de huisarts, de cliënt en de familie. De huisarts houdt daarbij de regie. Wij ondersteunen waar extra kennis over kwetsbare ouderen nodig is.
Het doel is dat mensen zo lang mogelijk verantwoord thuis kunnen blijven wonen. Het liefst in hun vertrouwde omgeving, dicht bij hun sociale netwerk en mantelzorgers. Dat is voor veel mensen de plek waar zij zich het prettigst voelen.”
Was specialist ouderengeneeskunde altijd al jouw droomberoep?
“Eigenlijk niet. Toen ik geneeskunde studeerde, bestond ouderengeneeskunde als officieel specialisme nog niet. Het vak kwam tijdens de opleiding nauwelijks aan bod. Dat is helaas nog steeds een aandachtspunt binnen veel geneeskundeopleidingen.
Ik wilde graag buiten het ziekenhuis werken en vond juist de volle breedte van de geneeskunde interessant. Daarom schreef ik me in voor de huisartsenopleiding. Daarvoor bestond destijds een lange wachtlijst, die later werd vervangen door een lotingssysteem. De kans dat ik snel kon beginnen was klein, dus ben ik verder gaan kijken.
Ik liep vervolgens twee weken mee in een verpleeghuis in Groningen. Dat vond ik verrassend leuk. Uiteindelijk solliciteerde ik op een tijdelijke functie van drie maanden bij Stichting ABG in Bergen op Zoom. Die drie maanden werden er zes en daarna kreeg ik een vast contract aangeboden. Mijn vrouw en ik hebben toen besloten de overstap vanuit Groningen te maken.”
Je hebt TanteLouise dus vanaf het prille begin zien groeien?
“Ja, ik heb het eigenlijk allemaal zien gebeuren. Stichting ABG bestond destijds uit één verpleeghuis in Bergen op Zoom met ongeveer 250 bedden en een dagbehandeling. We werkten daar met drie artsen.
Later kwam er een nevenvestiging in Steenbergen en raakten we steeds meer betrokken bij verzorgingshuizen in de regio. Veel van die zelfstandige organisaties zijn gaan samenwerken en fuseren. Uiteindelijk ontstond tanteLouise zoals we die nu kennen.
Ook onze medische staf is sterk veranderd. Waar we vroeger bijna allemaal hetzelfde werk deden, bestaat de staf nu uit specialisten ouderengeneeskunde, basisartsen, artsen in opleiding, verpleegkundig specialisten en physician assistants. Het vak is veel breder en multidisciplinairder geworden.”
Drie leuke vragen voor Dirk-Jan
“Een groot deel van onze bewoners heeft dementie. Sommigen herkennen mij wanneer ik binnenkom, anderen weten niet meer dat ik een week eerder ook bij hen ben geweest. Toch kun je altijd contact maken.
Als ik op een woning kom, kijk ik graag even in de huiskamer. Ik groet de mensen die daar zitten en kijk welke reacties ik krijg. Je moet de ruimte goed aanvoelen. Soms kun je enthousiast binnenkomen, soms moet je juist rustig praten en je stem laag houden.
Als ik het druk heb en een kamer binnenstap, zet ik mezelf bewust een tandje lager. Eerst rustig ademhalen en contact maken. Met stress binnenkomen werkt niet. Pas wanneer je echt contact hebt, kun je verder.
Ik denk dat de helft van wat ik mensen kan bieden niet voortkomt uit het feit dat ik arts ben, maar uit het feit dat ik als medemens binnenkom. Dat vind ik ontzettend mooi aan deze doelgroep.”
“Het gras is nergens alleen maar groen en de ouderenzorg staat overal onder druk. Maar ik vind tanteLouise een organisatie die probeert voorop te blijven lopen. De ambitie om te werken aan de ouderenzorg van de toekomst spreekt mij aan.
Natuurlijk gaat dat met vallen en opstaan. Soms moet je enthousiast meegaan in een ontwikkeling en soms moet je met beide voeten in de klei zeggen: een mooi idee, maar hoe maken we het uitvoerbaar?
Naast het directe werk met bewoners heb ik altijd de ruimte gekregen om mee te denken over beleid en de ontwikkeling van de organisatie. Ik ben voorzitter van de vakgroep geweest en heb een periode als afgevaardigde van de medische staf in het managementteam gezeten. Dat managementwerk was uiteindelijk niet helemaal mijn wereld, maar het was wel leerzaam. Voor collega’s die zich breder willen ontwikkelen, liggen binnen tanteLouise absoluut mogelijkheden.”
“De zorg staat voor een flinke uitdaging. Geld speelt een rol, maar het personeelstekort is volgens mij een nog groter probleem. Zelfs als we als samenleving meer geld beschikbaar stellen, moeten er wel voldoende mensen zijn om het werk te doen.
Daardoor verandert de manier waarop we de zorg organiseren. Er komen nieuwe functies bij rondom welzijn, wonen en ondersteuning. Verpleegkundigen en verzorgenden kunnen zich daardoor meer richten op de taken waarvoor hun deskundigheid echt nodig is.
Dat soort ontwikkelingen zijn overigens niet helemaal nieuw. Als je lang genoeg meeloopt, zie je golfbewegingen. Ideeën verdwijnen soms en keren later in een andere vorm terug. De uitdaging is om goed te kijken wat bewoners nodig hebben en hoe we het beschikbare personeel zo slim mogelijk inzetten.”
Wat gaat Dirk-Jan na zijn afscheid doen?
“Ik fiets regelmatig, dus dat kan straks wat vaker. Ook ben ik voorzichtig begonnen met golfen bij Akkermans in De Heen. Dat wil ik verder oppakken, want golf kost behoorlijk wat tijd – en die tijd krijg ik nu.
Daarnaast vind ik het leuk om thuis te klussen. Misschien komen er nog wat kleine opdrachten voorbij, maar eerst ga ik vooral bekijken hoe het bevalt. Ik verwacht niet dat ik me snel zal vervelen.”
Met zijn afscheid laat Dirk-Jan niet alleen een indrukwekkende hoeveelheid medische kennis achter. Collega’s zullen zich vooral zijn rustige manier van werken, zijn brede blik en zijn oprechte aandacht voor bewoners herinneren.
“Ik heb door de jaren heen van alles mogen doen. De meeste dingen waren heel leuk, sommige wat minder – maar dat hoort bij ieder vak. Ik kijk met veel plezier en tevredenheid terug. Nu is het tijd om het stokje over te dragen.”
Dirk-Jan, ontzettend bedankt voor je betrokkenheid, deskundigheid en inzet voor tanteLouise, onze bewoners en hun naasten. Geniet van je pensioen, de fietstochten, het golfen en alle klussen die ongetwijfeld al op je liggen te wachten.
