Hbo‑verpleegkundige & OR‑lid | Locatie Vissershaven
“Voordoen, samendoen en laten doen. Dat is mijn motto.” 

Kennismaken met Angie 

Angie is 55 jaar, getrouwd met Frank en moeder van twee kinderen. In 2019 gooide ze het roer om. Na jaren in de commerciële sector wist ze het ineens zeker: ik moet iets met zorg doen. “Tijdens de zomervakantie kwam de gedachte dat ik iets met stervensbegeleiding moest doen. Bij thuiskomst heb ik het hospice gebeld en de vraag daar gesteld” 

Ze begon als zorgvrijwilliger en zei hardop: “Een opleiding? Nee hoor, daar ga ik niet meer aan beginnen op mijn 48e.” Een paar maanden later startte ze, vlak voor de coronatijd, tóch met een opleiding. “En ineens viel alles op zijn plek.” In maart 2023 rondde ze haar MBO‑verpleegkunde af op Stuijvenburgh. Inmiddels werkt ze met veel plezier op locatie Vissershaven. 

Waarom hbo‑verpleegkunde? 

Angie wilde meer weten. Altijd al. “Tijdens mijn mbo‑opleiding bleef ik maar doorvragen. Docenten werden er soms gek van,” lacht ze. Ze koos heel bewust voor hbo‑verpleegkunde, terwijl iedereen verwachtte dat ze de palliatieve specialisatie zou doen. “Juist als hbo‑verpleegkundige kun je palliatieve zorg breder neerzetten: in dementiezorg, in somatische zorg en in het hele verpleeghuis.” Gaandeweg werd ze verliefd op de PG-doelgroep. “Die combinatie van dementie, het levenseinde, familiebegeleiding en collega’s ondersteunen. Dat vind ik het allermooiste.” 

Kwaliteit zit in alles 

“Ik noem mezelf liever kwaliteitsverpleegkundige dan hbo‑verpleegkundige,” zegt Angie.
“Mijn werk gaat over kwaliteit in de breedste zin: van beleid en wetgeving tot hoe je een mantelzorger benadert die onder spanning staat.” Ze werkt veel samen met collega’s op de werkvloer. Coachen zit in haar natuur, een vaardigheid die ze meenam uit haar eerdere werk als leidinggevende. “Voordoen, samendoen en laten doen. Dat is mijn motto.” 

Angie gelooft sterk in het versterken van collega’s. “Waarom zou ík bellen of regelen, als jij dat zelf ook kunt? Dat geeft mensen vertrouwen én lef.” 

De complexiteit van ouderenzorg 

Volgens Angie is de ouderenzorg allesbehalve simpel. “Mensen komen steeds later binnen en met veel complexere zorgvragen. Je kijkt continu: wat is nog van waarde voor deze persoon? Wat doet ertoe in deze fase van het leven?” 

Palliatieve zorg speelt een steeds grotere rol. “Het verschil tussen hospicezorg en verpleeghuiszorg is soms nog maar een paar maanden. En juist in dat laatste stuk kun je zó van betekenis zijn.” 

Dat vraagt veel van teams, ziet Angie. “Niet iedereen kan die zwaarte dragen. Daarom is begeleiding, reflectie en samen leren zó belangrijk.” 

Samen sterker, ook organisatie breed 

Angie werkt intensief samen met teamleiders, alle zorg- en welzijnscollega’s en andere disciplines. “Ik sta letterlijk tussen de twee teamleiders in. Het is nooit ‘zij gaan over het personeel, ik over kwaliteit’. Het is samenspel.” 

Ook organisatie breed zoekt ze verbinding. Samen met andere hbo‑verpleegkundigen denkt ze mee over hoe het vak sterker gepositioneerd kan worden. “Waarom is er nog geen echte vakgroep? Daar zijn we nu over in gesprek, op z’n tanteLouises natuurlijk. Gewoon nét even anders.” 

OR-lid: invloed met een tante sausje 

Naast haar werk op de locatie is Angie actief lid van de Ondernemingsraad. Die stap voelde logisch. “Ik had overal ideeën over,” zegt ze met een glimlach. “Mijn praktijkopleider Nanny zei destijds: jij moet de OR in, dat is echt iets voor jou!” 

Binnen de OR is ze actief in de communicatiecommissie en helpt ze om zoveel mogelijk collega’s te betrekken. “Zonder weerstand verander je niks. Dus ik stel de lastige vragen en leg de vinger op de zere plek. En juist dan gebeurt er iets.” 

Waarom Vissershaven zo bijzonder is 

Angie is momenteel hbo-verpleegkundige op de locatie Vissershaven. “Vissershaven is gewoon de allerleukste locatie,” zegt Angie zonder twijfel. Het is een open huis, midden in de wijk. Bewoners blijven zoveel mogelijk hun eigen leven leiden: naar de voetbalclub fietsen, samen tafels dekken, muziek luisteren uit hún tijd. “Hier staat ’s ochtends Bob Dylan aan, of de Bee Gees. Dan zie je herinneringen tot leven komen.” De bewoners met dementie leven hier zoveel mogelijk zoals ze dat thuis ook deden en genieten van de gewone dagelijkse dingen. Wij werken in hun huis, waar wordt gelachen en ook wordt gepraat over serieuze zaken. We runnen samen het huishouden en bewoners spreken elkaar zelfs aan als ze hun eigen rommel niet opruimen.” lacht Angie. 

“Als ik uit het raam kijk, zie ik mijn geboortehuis. Dan voel ik dat Vissershaven ook mijn thuis is. Dít zijn mijn mensen waar ik lekker mee kan kletsen over vroeger” vertelt ze. “Als ik een oud vastenavend liedje zing dat mijn oma mij leerde, dan zie je bewoners opleven.” 

Op Vissershaven werken teams samen alsof het vanzelfsprekend is. De facilitaire collega van team A en B springt bij in de huiskamer op E en F, de dagbestedingscoach helpt een handje tijdens de lunch, iedereen denkt mee. “We zijn allemaal mensen. En we doen het samen. Je mag hier jezelf zijn, groeien en bijdragen aan zorg die er écht toe doet!”  

Trots 

Angie is trots op de ontwikkeling die ze zelf heeft doorgemaakt én op de mensen om haar heen. “Ik dacht ook: kan ik dit nog op mijn 48e? Ja dus. Je kunt hier echt je roeping vinden.” En de toekomst? Die ziet ze vol mogelijkheden. “We moeten de zorg meer zichtbaar maken in de maatschappij. Weg van ‘binnen of buiten’. Ouderenzorg is complex, mooi en ongelooflijk waardevol. De zorg hoort midden in het leven. Zo hoop ik ooit eens een muziek middag te kunnen organiseren in Gebouw T voor onze bewoners met een band en hun favoriete muziek, maar daar zoeken we nog sponsors voor” lacht Angie.  Waarom dan bij tanteLouise? Omdat je hier jezelf mag zijn, mag groeien en mag bijdragen aan zorg die er écht toe doet!