Wie is Andrea?

Andrea is bijna dertig jaar getrouwd, trotse moeder van drie dochters en iemand die volop van het leven geniet.
Haar grootste hobby? Spelen in de musicals van de BOV samen met haar dochters!
“We staan echt sámen op de planken. Zingen, dansen, acteren… dat had ik jaren geleden alleen maar kunnen dromen. Maar toen ik mijn oudste 10 jaar geleden aanspoorde om te auditeren, legde ze de bal terug bij mij en zijn we uiteindelijk samengegaan. En zo begon het.”
Inmiddels staan ze al voor het derde jaar samen als complete “musicalfamilie” op het podium.

Het past haar perfect: losse spelscènes, dansen en zangnummers repeteren, en uiteindelijk alles zien samenkomen in één voorstelling op het podium met alle bijkomede kleding, decorstukken en rekwisieten.
“Dat lijkt precies op mijn werk,” lacht ze. “Alles is een grote puzzel die uiteindelijk moet kloppen.”

Ze werkt 20 uur per week – bewust.
Zo blijft er ruimte voor haar grote hobby en alle bijkomende (sponsor)activiteiten (bijvoorbeeld het musicalkerstkoor, pietenbezoeken) én dagjes weg met haar man.
“Het is druk, maar zó leuk. Het houdt me in balans.”

Van extramuraal naar GRZ: een reis langs verschillende afdelingen

Andrea startte ooit op het extramurale behandelsecretariaat, tijdelijk ter ondersteuning bij een project rond systeemovergangen. Ze kreeg al snel een vast contract en rolde een aantal jaar later door naar de zorgadministratie. Ze vond het werk leuk, maar miste wel de sfeer van het werken op een locatie.
“Toen kwam de vacature voor medisch secretariaat, op locatie Moermont ‘tussen de cliënten’. Dat voelde beter, maar ik bleef zoeken naar wat écht bij mij paste.”

Vier jaar geleden vroeg de GRZ om hulp tijdens de vakantieperiode.
“Ik begon met invallen en kwam hier helemaal tot leven. Hier gebeurde zóveel. Hier voelde ik: ja, dit is mijn plek.”
Tegelijkertijd verdwenen er op haar vorige afdeling steeds meer taken die zij juist leuk vond. Op de GRZ gebeurde het tegenovergestelde: continu schakelen, cliënten zien, bezoekers spreken, direct contact kunnen leggen met artsen en/of andere betrokken zorgverleners, weten met wie je werkt en wat je van elkaar kunt verwachten, en meteen kunnen overleggen.

“Toen er later een vaste plek vrijkwam, mocht ik blijven. De GRZ is echt mijn redding geweest om bij tanteLouise te blijven. Hier klopt het.”

Wat Andrea allemaal doet (en dat is veel!)

Geen dag is hetzelfde. Andrea noemt zichzelf een “administratieve duizendpoot”, en dat is niet overdreven. Haar werk varieert van heel praktisch tot medisch ondersteunend.
Haar werkplek bevindt zich aan de balie van de GRZ en hiermee is ze het eerste aanspreekpunt voor zowel cliënten, mantelzorgers als bezoekers.
Verder komen alle telefoontjes voor de locatie bij haar terecht en houdt ze in de verschillende systemen de binnenkomende berichten bij.

Een greep uit haar dag:

Terwijl er een telefoontje binnenkomt van een 1e contactpersoon die informeert hoe haar moeder de nacht is doorgekomen en ze deze doorverbindt naar afdeling, meldt een verpleegkundige van GRZ1 dat het bed van kamer 11 niet meer omhoog en omlaag kan.
“Wil je dit melden bij de huismeester?”
Nadat ze heeft opgehangen vraagt een van de artsen om te informeren bij poli oogheelkunde  naar het afbouwen van de oogdruppels van een cliënt. Zij heeft helaas geen stoprecept en/of afbouwschema ontvangen na het polibezoek.
Later vraagt een van de fysiotherapeuten of ze tijd heeft om een verwijzing te maken voor een cliënt die vandaag met ontslag gaat en ondertussen staat de altijd vrolijke meneer van Qcare aan de balie met de vraag of ze wil tekenen voor het ophalen van de AD-matrassen.
Een collega van het restaurant komt aangesneld: “Andrea, wil jij de TD van Bravis bellen, want er ligt een groep uit in de keuken?”
Een verpleegkundige van GRZ2 vraagt om een sensor te laten koppelen aan kamer 23 en even later vraagt een verpleegkundige van GRZ3 om patiëntenvervoer te regelen voor kamer 44. “Meneer moet om 10:40 naar poli chirurgie voor een controleafspraak.”

De werkzaamheden zijn enorm divers, front- en backoffice lopen continu door elkaar.
Het blijft schakelen en prio’s stellen.
Het medisch secretariële werk rondom het verwerken van opnames en ontslagen komt dagelijks terug, maar verder is geen dag hetzelfde.

“Je staat altijd ‘aan’. Aan het einde van de dag zit de spons vol. Maar dat hoort bij mij.”

Werken op de GRZ is warm, hectisch en heel bijzonder

De GRZ voelt als thuiskomen. “Het is echt een wereld op zich,” vertelt Andrea. “Warm, betrokken, altijd in beweging. Iedereen kijkt naar elkaar om, zowel privé als werk. Als ik het druk heb, vraagt iemand meteen: ‘Wat kan ik van je overnemen?’”

Ze werkt samen met álle disciplines op de GRZ: artsen, verpleegkundigen, behandelaren, zorgondersteuners. Als secretaresse is ze het centrale punt waar iedereen samenkomt. “Je verwijst, je schakelt, je denkt mee. Je staat midden in de afdeling. Je voelt de sfeer van samen werken aan herstel.”

De basis van haar werk ligt in haar achtergrond als medisch secretaresse, maar GRZ omvat veel meer en is een stuk veel dynamischer. “Je hebt zeker een jaar nodig om het helemaal te leren. Alles gaat snel, je moet veel zelf uitvogelen. Maar als het klikt, komt het ook echt samen.” Het team bestaat nu uit twee collega’s, net zoals in het begin. Klein maar overzichtelijk, het houdt de lijntjes kort en dat past bij Andrea.

Trots & bijzondere momenten

Het raakt Andrea zichtbaar als ze vertelt over de cultuur op de GRZ. “Op een dag lag er een kaartje op mijn bureau met een hele lieve boodschap. Ik werd er emotioneel van. Je voelt je gezien.” Ook in moeilijke periodes voelt ze steun. “Vorig jaar gaf een verpleegkundige me een bloemstukje namens haar collega’s om me een hart onder de riem steken. Dat raakte me. Die warmte is zó bijzonder.”

Tip voor twijfelaars

Andrea hoeft niet lang na te denken. “Kom een dagje proeven. Echt. Hier gebeuren 1001 dingen tegelijk. Als je daar energie van krijgt, dan is dit jouw plek.” Je moet wel tegen drukte kunnen, zegt ze eerlijk. “Het is levendig, chaotisch, gezellig en soms overweldigend. Maar als je er eenmaal in zit, dan wil je niet meer weg.”

Waarom ze blijft bij tanteLouise

“Het is simpel: ik ben weer op mijn plek. Ik voel me gewaardeerd. Ik doe werk dat bij me past. En ik ben onderdeel van iets moois. Dat maakt werken bij de GRZ van tanteLouise speciaal.”