Tantes aan het woord
Inge
Interview: Inge “Mijn wens voor de toekomst is dat onze bewoners zoveel mogelijk hun eigen persoon kunnen blijven.”
Hoe het begon
Ik zat op een zondagmiddag in mijn tuin in Putte toen er ineens een vliegtuigje kwam overvliegen met een banner eraan. Daar stond ‘tanteLouise’ op, met een TROS achtige slogan erachter. Later zag ik in de krant staan dat het om de nieuwe naam van een zorginstantie ging. In januari 2007 solliciteerde ik mede daardoor bij tante. Het feit dat je een vliegtuigje huurt maakte mij wel nieuwsgierig…
Van thuiszorg naar intramuraal
We zijn nu twintig jaar verder en met een tussenpauze van een paar jaar werk ik hier nog steeds. Eerst als assist in de thuiszorgtak en nu bij Vissershaven. Dat doe ik naast de boerderij waar ik met mijn vriend en twee kinderen van 17 en 19 woon. We hebben een vrij druk leven, het komt voor dat ik er ’s nachts uit moet omdat een van onze koeien bevalt. Toch is er letterlijk geen dag dat ik met tegenzin naar mijn werk ga. Ik ben trots op mijn locatie, teamleider en collega’s. Op Vissershaven heb ik nooit het idee dat ik er alleen voor sta.
Innovaties
Wat ik goed vind aan tanteLouise is dat ze altijd door wil blijven groeien. Dat zie je aan de innovaties. Zo’n Momo BedSense is een ideaal ding voor onze bewoners. Je ziet het ook aan de kansen die we krijgen. Ik doe dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou doen. Ik was altijd bang voor de dood. Toch ben ik vorig jaar aandachtsvelder palliatieve zorg geworden. Afgelopen week kreeg ik de vraag of ik een overleden meneer in pak wilde aankleden. Voor het eerst begeleid je dan de familie daarin. Dat ging zo goed. De blouse zat misschien niet helemaal recht maar dat was niet erg. Het feit dat je zo mag groeien op je eigen tempo, maakt dat ik hier tot m’n pensioen blijf. En mijn dochter werkte vorig jaar zomer als vakantiekracht in Hoogerwaard, dus wie weet geef ik het stokje door aan de volgende generatie…
Toekomst
Mijn wens voor de toekomst is dat onze bewoners zoveel mogelijk hun eigen persoon kunnen blijven. Natuurlijk is het verpleeghuis niet hetzelfde als thuis. Maar door er hun eigen plekje van te maken kunnen mensen zich zoveel mogelijk zoals thuis voelen. Daar spelen wij een belangrijke rol in. Zo wil een bewoonster van ons graag nog eens haar oude huis zien, maar ze vindt het spannend om naar buiten te gaan. Ik probeer haar te overtuigen om toch met mij op de duofiets te stappen. Het maakt me dankbaar om die rol te spelen.